چهارشنبه 94/10/9 و اولین پست زمستانی

سلام و درود بر دوستان مهربان

با اومدن زمستون و سردتر شدن هوا و به لطف نیامدن باران آلوده شدن هر روز بیشتر از دیروز این روزا ما کاملا در منزل به سر میبریم و از بیرون رفتن خبری نیست که نیست. از خانه روانه ی محل کار میشویم و از محل کار به خانه. البته بماند که در این میان آراد گل پسر را با ماشین و البته با هزار سلام و صلوات به خانه ی مامانی و از آنجا هم به خانه ی خود میبریم. خدا لطفی  بنماید و نعمتی حاصل کند شاید از این سمی که در هوا وجود دارد رهایی یابیم و اندکی نفس بکشیم.

از طرف دیگر باز هم فصل امتحانات فرا رسید و من مانده ام عالمی از درس نخوانده و بر روی هم انباشته شد. گل پسرمان هم که جای خود دارد و تا میبیند من در حال مطالعه و کسب علم و دانش هستم او هم تقاضای کتاب مینماید و میگوید: مامان درس  بخونم.

و اما بعد از این همه ناله و شکایت اندکی هم از آرادم مینویسم:

هفته قبل بود که در حال نظافت منزل بودیم و آراد در اتاق خود مشغول بازی. اندکی گذشت اما از او صدایی نیامد و ما هم فهمیدیم که کاسه ای زیر نیم کاسه است چون امکان ندارد که جایی باشد و صدایی از او نیاید مگر اینکه خرابکاری کرده باشد.

آراد کجایی مامان؟؟ آراد !!! آراد

و حالا آراد: مامان کجایی کمک کن.

و بعد از رفتن به اتاق آراد با این صحنه روبرو شدم.

بعد از اینکه تو تختش رفته بود البته با محافظ تختی که بالا بود از آنجا هم با تلاش فراوان احتمالا اینجا نشسته بود و میگفت : برق روشن کردم.

تازگی ها هم یاد گرفته در بالکن رو باز میکنه و میره اونجا وایمیسته و مناظر بیرون رو نظاره میکند. تا اینکه دیروز بعد از چند بار تشویق و تکرار برای اینکه این کار رو انجام نده تنبیهش کردم و اجازه ندادم تلویزیون نگاه کنه باشد که مثمر نتیجه شود

یکی دیگه از اتفاقاتی که توی این چند مدت افتاد این بود که مامانی براش یه شال و کلاه خریده که آراد اونو خیلی دوست داره و تا میگیم میخوایم بریم بیرون اول از همه اونا رو میاره و میگم بریم بگردیم. اینم عکس آراد وقتی که خودش شال و کلاه سر میکنه البته گره ی شال گردن کار دست همسر جانه.

و در پایان هم عکس از عشق خاله پوریای گلم و آرادی به نظرم که خیلی شبیه هم هستن البته پوریای کمی خوشتیپ تر

خداوند همه ی بچه های روی زمین سالم و سرحال نگه دراه و تا همیشه شاد شاد باشن